Kafamın “güzelliği”

Tutukla beni.
Sık, bileğimden tutup, fırlat beni aklındakı labirentlere.
Senin benim aklımdakı o yere yerleştir beni, kendi aklında.
Sözleri ifade şeklinin bir parçası senin ellerin.
Yorgunluk simgesi artık, aşk kokusu bulaşmış bakışların.
Çoçukluğum ve gencliğimdesin.
Kaçma, ayak bileklerinde tutsağım ben.
Her kaçışında yerle bir oluyor solgun yüzüm.
Ben hala, her gün sana gelen o metro kapılarındayım.
Kafamın “güzelliği”,
Dumanlığımdakı tek duvar olduğunun farkına var, tutunacağım.
Gitme, kayıp olma.